Naar de inhoud
Rechterlijke uitspraak

Erkenning voor slachtoffer door Gentse rechtbank in zware verkrachtingszaak

Een acteur drogeerde kwetsbare vrouwen en verkrachtte hen in een sekskamer. De rechtbank veroordeelde hem tot vijf jaar cel met probatie-uitstel en een langdurige residentiële behandeling.
Correctionele rechtbank Gent

Mr. Manon Cop stond één van de drie slachtoffers in een zware zedenzaak bij de rechtbank van eerste aanleg in Gent bij. “De beelden van mijn misbruik staan voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.” Het zijn de woorden van een slachtoffer van een 31-jarige acteur en danser uit het Gentse, die werd veroordeeld voor verschillende ernstige seksuele misdrijven. De man drogeerde kwetsbare vrouwen om hen vervolgens in een speciaal ingerichte ‘sekskamer’ te verkrachten. Hij filmde de feiten bovendien zonder hun toestemming. De rechtbank legde hem een gevangenisstraf van vijf jaar op, met probatie-uitstel. De rechter had daarvoor een duidelijke reden: een langdurige, residentiële behandeling zou de maatschappij beter beschermen dan een onmiddellijke opsluiting.

De beklaagde ontwikkelde gedurende een periode van ongeveer drie jaar vriendschappelijke banden met verschillende kwetsbare vrouwen. Aanvankelijk bood hij hen een luisterend oor en een troostende schouder. Geleidelijk aan maakte hij echter misbruik van het vertrouwen dat zij in hem stelden. Hij gaf de vrouwen verschillende soorten drugs, waardoor ze steeds afhankelijker van hem werden. In sommige gevallen was er ook sprake van seksueel contact met wederzijdse toestemming.

Een van de slachtoffers, die zich burgerlijke partij stelde in de zaak, leerde de man kennen via Tinder. Zij had zelf een moeilijke jeugd achter de rug en zag in hem een goede vriend met wie ze diepgaande gesprekken kon voeren.

“Mijn cliënte zag hem als een vertrouwenspersoon”, vertelde haar advocate Manon Cop in de rechtbank. “Op een avond waren ze bij hem thuis. Ze merkte dat er in haar drankje een vreemd bezinksel zat. Even later verloor ze volledig de controle over haar lichaam en viel ze in een diepe slaap. Toen ze opnieuw wakker werd, zag ze op de grond een vibrator liggen en merkte ze dat haar tampon verwijderd was.”

Toen het slachtoffer beklaagde daarmee confronteerde, ontkende hij met klem dat hij haar iets had aangedaan. Hij reageerde zelfs verontwaardigd: ‘Ik vind het écht niet leuk dat je mij zo beschuldigt.’

Beelden van het misbruik op zijn computer

Toen een ander slachtoffer uiteindelijk naar de politie stapte, werd een gerechtelijk onderzoek opgestart. Hoewel beklaagde de feiten aanvankelijk ontkende, troffen de speurders op zijn computer een aanzienlijke hoeveelheid belastend materiaal aan. Hij had zijn slachtoffers gedrogeerd en vervolgens gefilmd terwijl hij hen seksueel misbruikte in een speciaal ingerichte sekskamer, uitgerust met mechanische seksspeeltjes. Tijdens de feiten projecteerde hij ook beelden van verkrachtingsporno. Ook zijn zoekgeschiedenis bevatte bijzonder verontrustende zoektermen.

De beklaagde probeerde zijn seksuele voorkeuren tijdens het onderzoek te verklaren door te verwijzen naar zijn eigen verleden. Hij verklaarde dat hij als jongere misbruikt zou zijn door een pater aan het college van Melle, waar hij naar eigen zeggen ook zwaar gepest werd. “Door alles wat ik meegemaakt heb, ben ik beginnen experimenteren met allerlei vormen van seks”, verklaarde hij tijdens zijn verhoor. Hij gaf ook toe dat hij kinder- en verkrachtingsporno was beginnen bekijken. Volgens hem kaderden veel van die beelden in een verregaand seksueel experiment. Hij verklaarde daarnaast dat hij met ongeveer vijfhonderd mannen seks had gehad.

“Ik voel me vies en beschaamd”

Tijdens de behandeling van de zaak kreeg een van de slachtoffers ook zelf het woord. Haar verklaring maakte duidelijk welke zware gevolgen de feiten nog steeds hebben. “Ik heb nog altijd angstaanvallen en slaapstoornissen. Ik heb de beelden van mijn misbruik bekeken en die staan voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Ik voel me vies, kan niet meer slapen en ben beschaamd.”

De gevolgen beperken zich dus niet tot de feiten zelf. Ook de wetenschap dat het misbruik werd gefilmd en dat die beelden bestaan, weegt zwaar op de slachtoffers. Het misbruik moeten meemaken is al verschrikkelijk, om het nadien zelf te moeten bekijken én te weten dat verschillende mensen van justitie deze beelden ook hebben gezien, is mensonwaardig. 

De advocaat van de beklaagde wees tijdens de behandeling van de zaak op de drugsroes waarin de feiten volgens zijn cliënt hadden plaatsgevonden. Daarnaast stelde hij zich vragen bij de meerwaarde van een gevangenisstraf. Zijn cliënt had intussen al een traject in therapie afgelegd, dat volgens de verdediging positieve resultaten opleverde.

Eerdere veroordeling voor bezit van kinderporno

Opmerkelijk is dat beklaagde ongeveer tien jaar geleden al in het vizier van Justitie kwam wegens het bezit van kindermisbruikmateriaal. In de raadkamer kreeg hij destijds de gunst van de opschorting, gekoppeld aan een langdurige begeleiding. De rechter verwees tijdens het proces naar dat eerdere traject en stelde zich vragen bij het resultaat ervan. “Het is verontrustend dat die therapie u niet geholpen heeft, meneer.”

De beklaagde zat in deze zaak negen maanden in voorhechtenis. Intussen werkte hij als vrijwilliger in een rusthuis. Op de uitspraak was hij zelf niet aanwezig.

Vijf jaar gevangenisstraf, maar geen onmiddellijke opsluiting

De rechtbank spaarde de beklaagde niet in haar beoordeling van de feiten. De rechter benadrukte de ernst van de gepleegde zedenfeiten en het bijzonder kwetsbare profiel van de slachtoffers.

“Het gaat om zeer zwaarwichtige zedenfeiten, gepleegd op kwetsbare vrouwen. Daarnaast werden er beelden gemaakt zonder toestemming, wat wijst op een gebrek aan respect voor hun fysieke en seksuele integriteit. De beklaagde heeft hen gedrogeerd louter om zijn deviante seksuele lusten te vervullen.”

Beklaagde kreeg een gevangenisstraf van vijf jaar, maar met probatie-uitstel. Dat betekent dat hij niet onmiddellijk naar de gevangenis moet, op voorwaarde dat hij zich gedurende de opgelegde termijn aan de voorwaarden van de rechtbank houdt. De belangrijkste voorwaarde is een langdurige en residentiële behandeling. Volgens de rechter zal de maatschappij beter beschermd zijn wanneer de beklaagde zich op die manier grondig laat behandelen.

Daarnaast werd hij voor een periode van tien jaar uit zijn rechten ontzet en veroordeeld tot een terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank voor vijftien jaar, de maximale wettelijke periode. Dat houdt in dat hij gedurende die periode onder toezicht kan blijven staan van de strafuitvoeringsrechtbank.

Gemengde gevoelens bij de slachtoffers

Het vonnis roept gemengde gevoelens op bij een van de slachtoffers, zo vertelt haar advocate Manon Cop.

“Mijn cliënte is enerzijds blij dat hij nu eindelijk de hulp zal krijgen die hij nodig heeft. Anderzijds blijft het moeilijk dat er bij de beklaagde zo weinig sprake was van schuldinzicht. Ze heeft nooit oprechte excuses gekregen.”

Zie ook; HLN

Mr. Manon Cop
Advocaat · Seksueel Strafrecht

Advocaat aan de balie van Antwerpen, gespecialiseerd in seksueel strafrecht. Co-auteur van het handboek ‘Het seksueel strafrecht — Van wet tot vonnis’ (LeA Uitgevers) en co-host van de podcast Studio Z.

Contact